Okulary przeciwsłoneczne

W czasach gdy jeszcze nie pojawiły się w powszechnym użyciu okulary przeciwsłoneczne, ludzie by chronić wzrok przed promieniami słonecznymi kryli się za wachlarzami. Prawdziwy przełom nastąpił dopiero w roku 1929, kiedy niejaki Sam Foster zaczął sprzedawać okulary w Atlantic City w USA.
Niedługo potem pojawiły się klasyczne Ray Bany, które cieszą się swoją popularnością aż do dziś - efektem jest fakt, że dużo firm produkujących okulary przeciwsłoneczne inspiruje się klasycznymi oprawkami jakie wprowadziła marka Ray Ban. 
Na przełomie ostatnich lat, począwszy od lat 50-tych zeszłego wieku było wiele modeli, które nadawały styl danej epoce.
Wielkie "kocie" oprawki to klasyczny styl jaki królował w latach 50. W erze The Beatels królowały "Lenonki" by w kolejnych latach ustąpić okularom zakrywającym prawie pół twarzy.
Poza wartościami czysto praktycznymi – ochrona oczu i ich okolic przed szkodliwym promieniowaniem UV (jeśli oczywiście dana para okularów posiada odpowiednie filtry), okulary stanowią dziś jeden z najważniejszych dodatków garderoby zarówno kobiet, jak i mężczyzn.
Co sezon spotykane są nowe kształty okularów, a projektanci cały czas prześcigają się w oferowaniu nowych wzorów.

Okulary przeciwsłoneczne męskie

Panowie unikają raczej zakupu dodatków, jeśli już decydują się na letnie akcesoria to najczęściej są to okulary przeciwsłoneczne męskie. Niewielkie, a potrafią podkręcić stylizacje oraz dodać tajemniczości. Warto zatem mieć taki produkt w męskiej garderobie.

Podczas zakupu okularów męskich panowie zwracają uwagę nie tylko na ich kształt, ale również na to, jakie szkła posiadają. Na oprawce znajdziemy przede wszystkim informacje o użytym filtrze. Takie dane są również przy każdym modelu okularów przeciwsłonecznych męskich dostępnych w sklepie internetowym Ruido.
Filtr UV w okularach chroni nasze oczy przed szkodliwymi promieniami słońca. Najlepiej wybrać typ z UV o wartości co najmniej 400, aczkolwiek może być więcej, ale nigdy mniej! Za to polaryzacja skutecznie blokuje odbijające się światło od jasnych powierzchni, między innymi od śniegu lub od tafli wody. Fani aktywności sportowej, jak i kierowcy bardzo często decydują się na to rozwiązanie. Mało tego wykorzystują taki dodatek również na co dzień, czy podczas wyjazdów wakacyjnych. Męskie okulary zazwyczaj mają szkło w kolorze szarym lub brązowym. Ten pierwszy typ pozwala oczom odpocząć, dlatego że polepsza ostrość, kontrast, a także głębie widzenia. Natomiast szare soczewki są neutralne, a zatem uniwersalne dla wszystkich, również dla kierowców pojazdów. Zielona wersja jest dobra na niewielkie nasłonecznienie. Dlaczego? Oczy są odciążone, wobec tego mniej się męczą mimo złych warunków. Okulary męskie ze szkłem żółtym zapewniają dobry kontrast nawet przy niskim poziomie promieni.
Sportowcy chętnie wybierają je do jazdy na nartach, gry w golfa lub do kierowania samochodu.

Okulary damskie

Dodatki są ważne w looku. Odpowiednie filtry zapewnią ochronę, a popularne kształty szkieł gwarantują modny wygląd. Zwłaszcza w okresie wakacyjnym rośnie zainteresowanie okularami przeciwsłonecznymi. Choć tak naprawdę ten dodatek można nosić przez cały rok, gdy tylko świeci słońce. Damskie okulary przeciwsłoneczne są świetnym dopełnieniem stylizacji, poza tym pełnią ważną rolę ochronną dla naszych oczu. 

Podczas zakupu okularów przeciwsłonecznych liczy się nie tylko ich design, ale i właściwości szkieł. Mamy na oprawce aż kilka oznaczeń. Filtr UV chroni nasze oczy przed szkodliwym promieniowaniem. Najlepiej wybrać model z UV o wartości co najmniej 400, aczkolwiek może być więcej, ale nigdy mniej! W przypadku okularów kolor szkła wpływa na wygląd, jak również na działanie. Barwa szara jest neutralna, więc jest odpowiednia dla każdego, nawet dla kierowców. Brązowa pozwala naszym oczom odpocząć, dlatego że gwarantuje poprawę głębi widzenia, kontrastu oraz ostrości. Natomiast okulary ze szkłem czerwonym bądź różowym najlepiej sprawdzają się rano i pod wieczór kiedy światło jest delikatne. Za to wersja żółta, złota lub pomarańczowa zwiększa kontrast, a zatem mocno poprawia widoczność. Przy zakupie okularów przeciwsłonecznych zwróć także uwagę na polaryzacje. Soczewki z takim filtrem skutecznie blokują odbijające się światło od jasnych powierzchni. Będą idealne na stok zimą lub wypad na piaszczyste plaże. Sportowcy i kierowcy koniecznie muszą mieć produkt z takim udogodnieniem.

Jak dobrać męskie okulary?

Okulary przeciwsłoneczne męskie muszą pasować przede wszystkim do kształtu twarzy. Na rynku jest sporo form i czasami trudno wybrać najlepszą opcję ze wszystkich. To bardzo ważne, aby dodatek dobrze komponował się z naszymi rysami, dzięki temu ukryjemy ewentualne niedoskonałości, na przykład małe dysproporcje. Do okrągłej buzi pasują modele kwadratowe, kanciaste, które zwężają się ku dołowi. Choć oprawki nie powinny być w tym przypadku za grube, a więc mocno rzucające się w oczy. Za to panowie o owalnej buzi mają fart, dlatego że dla nich w zasadzie każdy fason jest dobry i mogą kupić wszystkie warianty bez ograniczeń. Przy pociągłej twarzy trzeba zrównoważyć proporcje, a zatem odrobinę poszerzyć kontur. Do tego nadadzą się okrągłe i owalne oprawki męskich okularów przeciwsłonecznych , które skutecznie wyrównają różnice. Osoby, których buzia przypomina trójkąt najkorzystniej wyglądają w delikatnych męskich okularach przeciwsłonecznych.

Jak dobrać damskie okulary?

Kolejną ważną kwestią jest dobór okularów przeciwsłonecznych do twarzy, pod uwagę bierzemy kształt oprawek. To bardzo ważne, aby dodatek pasował do naszych rysów, dzięki temu ukryjemy ewentualne niedoskonałości. Warto wiedzieć, jaki konkretnie wariant będzie dla nas najkorzystniejszy, bo to zdecydowanie ułatwi zakupy. Do okrągłej buzi pasują modele kwadratowe, kanciaste, które zwężają się ku dołowi. Choć oprawki nie powinny być w tym przypadku za grube, a więc mocno rzucające się w oczy. Koniecznie zwróć na to uwagę przy wyborze okularów przeciwsłonecznych.
Za to właścicielki owalnej buźki są prawdziwymi szczęściarami, bo dla nich sprawdzi się w zasadzie każdy fason i mogą przebierać do woli. Damskie okulary przeciwsłoneczne przy pociągłej twarzy powinny zrównoważyć proporcje, a zatem odrobinę poszerzyć kontur. Do tego nadadzą się okrągłe i owalne oprawki typu lenonki, czyli kultowe okulary, które skutecznie wyrównają różnice między długością, a szerokością. Dla właścicielek trójkątnej buzi dodatki chroniące oczy muszą być delikatne i subtelne, należy wystrzegać się tych bardzo szerokich. Okulary słoneczne, które posiadają kształt kocich oczu w retro stylu okażą się strzałem w 10. Właścicielki kwadratowych rysów muszą je złagodzić poprzez wybór dodatku z cieniowaną oblamówką – ciemniejszą u góry, a jaśniejszą na dole. Okulary przeciwsłoneczne występują w szerokiej palecie barw, jak i wzorów. Kolor szkieł jest identyczny lub to kontrastowy odcień w stosunku do ramki. Jeśli masz słowiańską urodę, czyli dość jasną skórę lepiej zamiast ciemnych tonów wybierz lżejszy rodzaj oprawek, na przykład brązowy, czy w drobne kolorowe cętki. Czarne okulary przeciwsłoneczne to klasyka, która najlepiej wygląda przy oliwkowej karnacji.

Historia okularów

Czy wiesz, że historia okularów sięga czasów starożytnych? Już w starożytnej Grecji używano narzędzi powiększających w postaci wklęsłych luster. Co ciekawe: w mitycznej Grecji popularne było kuliste naczynie wypełnione wodą, przez które mogliśmy oglądać rzeczywistość w powiększeniu.

Okulary – wynalazek na miarę druku?

Historii okularów, czasu ich wynalezienia, a tym bardziej wynalazcy nie jesteśmy w stanie stanowczo określić. Pierwsze, w dodatku bardzo niedokładne okulary korekcyjne były nazywane „oglarios de vitro”. Przyjmujemy, że pojawiły się we Włoszech na początku 1285r. Oczywiście nie oznacza, że już wcześniej nie próbowano używać zwyczajnych przedmiotów, które miały za zadanie polepszyć wzrok. Jak działo się to w starożytnej Grecji? Otóż korzystano z prostych narzędzi powiększających takich, jak na przykład wklęsłe lustra.

W starożytnym Rzymie, jak wynika ze znacznej ilości źródeł (które zachowały się do naszych czasów, np. dzieło Pliniusza „Historia Naturalna”) wynika, że w pewnych okolicznościach, jak np. podczas oglądania sławnych walk gladiatorów w Koloseum, znienawidzony cesarz Rzymu Neron przykładał do oka przedmiot, zapewne szlifowany. Nie wiadomo jednak w jakim stopniu ta czynność miała na celu poprawienie sobie widzenia. Wielu badaczy uważa, że był to kamień ozdobny, który jedynie miał pokazać bogactwo władcy. Niektórzy mają teorie, że kamień miał być talizmanem chroniącym cesarza przed złym spojrzeniem. Patrząca na historię Nerona, nic nie jest wykluczone.

W zasadzie na około XII wieków źródła zapominają o soczewkach. Wiadomości o nich pojawiają się na nowo dopiero w Średniowieczu na przełomie XII/ XIII wieku i to jednoznacznie w kontekście używania ich jako rzeczy służącej do czytania. Przypuszcza się bowiem, że „kamienie”, które mają zdolność powiększania druku, to właśnie pierwowzór soczewek. Pierwotne pomoce do czytania znane są jako lapides , roidi da ogli bądź Stein, Glas lub Kryształ. Można spotkać także całą gamę określeń takich jak berillus , beryllus, berullus, berillum lub bericle. Nazewnictwo to powstało zapewne ze względu na materiał z którego wykonano pierwsze soczewki. Mianowicie od minerału zwanego beryl, bądź z kryształu górskiego. W owym czasie szlifowanie szkła nie było rozwiniętą dziedziną obróbki. Tego rodzaju pomoce używane do czytania utrzymywano ręką przed oczyma lub też kładziono je na odczytywany fragment tekstu. Śmiało można powiedzieć, że pod koniec XIII wieku pojawił się pomysł aby połączyć dwa takie „kamienie” i umieścić je przed oczyma. W ten sposób powstały pierwsze okulary.

Historia okularów jakie znamy współcześnie

Od momentu wynalezienia okulary stanowiły problem, który nie został rozwiązany przez prawie 350 lat, a mianowicie jak je utrzymać. Ze względu na wszystkie zmiany rozwojowe z biegiem lat rama okularów jest jednym z najlepszych przykładów złego projektu technicznego. Praktycznie obfituje w defekty. Środek ciężkości i środek obrotu są zbyt wysunięte, aby utrzymać optymalną pozycję soczewek. Ramy w zbyt dużym stopniu zależą od nosów, które różnią się rozmiarem i kształtem . Zależą także od uszu, które różnią się symetrią. Wymagają one, aby płaszczyzna soczewki była prostopadła do osi wzrokowej. Jest to geometrycznie możliwe tylko dla jednego kierunku spojrzenia – wszystkie pozostałe kierunki będą indukować zmiany w sferycznej i cylindrycznej mocy.
Wymagają one, aby środek optyczny każdego obiektywu był podparty bezpośrednio przed środkiem każdej źrenicy, ale jest to oczywiście niemożliwe, ponieważ oczy stale się poruszają.

W 1730 roku pewien optyk z Londynu, Edward Scarlett, udoskonalił stosowanie sztywnych boków, które spoczywały na uszach. Ta doskonałość szybko rozprzestrzeniła się na kontynent.
W 1752 James Ayscough ogłosił swój najnowszy wynalazek – okulary z podwójnymi zawiasami. Stały się one niezwykle popularne i pojawiają się częściej niż jakikolwiek inny rodzaj w obrazach, grafikach i karykaturach z tego okresu. Soczewki były zrobione z barwionego szkła, a także przezroczystego.

W okresie średniowiecza i renesansu dobierano okulary na zasadach empirycznych. Dopiero w XVI w. za sprawą wybitnego niemieckiego fizyka i astronoma Jana Keplera wiedza na na temat zasad optyki zaczęła się dynamicznie rozwijać. Jednak dopiero na przełomie XVIII i XIX w. osiągnęła wysoki poziom, kiedy to nauczono się określać wady refrakcji, a co ważniejsze – sposoby ich korygowania. Dopiero wtedy dobór okularów zaczął nabierać charakteru naukowego i możliwe stało się w późniejszym okresie utworzenie nowej specjalizacji medycznej – okulistyki.

W 1780 roku Benjamin Franklin opracował soczewkę dwuogniskową. Później pisał:
” W związku z tym miałem dawniej dwie pary okularów, które zmieniałem od czasu do czasu, tak jak w podróżach, które odbywałem… czasami czytałem i często chciałem spojrzeć na te perspektywy. Stwierdziwszy, że ta zmiana jest kłopotliwa i nie zawsze jest wystarczająco przygotowana, miałem szklanki przecięte o połowę. W ten sposób, ponieważ ciągle noszę własne okulary, muszę tylko podnosić oczy w górę lub w dół, ponieważ chcę widzieć wyraźnie daleko lub blisko, właściwe okulary są zawsze gotowe…”

W pierwszej połowie XIX wieku soczewki bifokalne niewiele się rozwinęły. Terminy dwuogniskowe i trifokalne wprowadził w Londynie John Isaaca Hawkinsa. Jego trojaczki zostały opatentowane w 1827 r. W 1884 r. B. M. Hanna otrzymała patenty na dwie formy dwuogniskowych, które stały się komercyjnie standaryzowane jako „dwuogniskowe” i „perfekcyjne”. Obie miały poważne wady brzydkiego wyglądu, kruchości i zbierania brudu na linii podziału. Pod koniec XIX wieku dwie sekcje obiektywu zostały zespolone, a nie spiekane. Jednak od początku XIX wieku okulary zaczęły się coraz szerzej upowszechniać. Moda sprzyjała rozwijaniu się binokli i monokli. Te pierwsze składały się z dwóch okrągłych szkieł, połączonych zaciskiem, dzięki czemu możliwe było noszenie ich na nosie. Na noc w łatwy sposób można było złożyć jedną soczewkę na drugą. Monokl natomiast, składał się z jednego szkła, które nosiło się ściśnięte pomiędzy łukiem brwiowym, a kością policzkową. Monokl najczęściej bywał przymocowany na łańcuszku do kieszeni kamizelki fraka, tzw. wizytki. W tym samym okresie, specjalnie dla kobiet projektowano face-a-main (longorn), w których soczewki były umieszczane na długich zdobionych rączkach. Nie był to przyrząd, który nosiło się na nosie. Bardziej spełniały one funkcję ozdoby dla dam, kiedy pojawiały się w miejscach publicznych niż walory korekcyjne. Pod koniec XIX w. i na początku XX w. okulary ponownie przeszły dalszym przemianom. Musiały bowiem sprostać rodzącym się wymogom coraz to szerszych kręgów społecznych. W inny sposób musiały być stworzone dla profesora czy robotnika. Nie wspominając już o rozmaitości gustów, które także można było coraz to lepiej zaspokajać, ponieważ pojawiało się coraz więcej nowych metod obróbki takich materiałów jak metal czy drewno.

Wiek XX to swoista rewolucja w produkcji coraz to większej ilości okularów. Dzięki masowej produkcji stały się dostępne w zasadzie dla każdego. O ile jeszcze w XVII wieku, a nawet jeszcze w XIX w. na okulary mogli pozwolić sobie tylko możni, tak pod koniec wieku XX mogła sobie na nie pozwolić zdecydowanie większa część społeczeństwa.

Jak pokazuje historia, okulary przeszły długą drogę. Zawsze były użytecznym, choć nie do końca wygodnym przedmiotem, który sprawiał, że człowiek lepiej widział. Jednakże oprawa okularowa to niezwykle ważny element dla osób, które je noszą. Z reguły nie rozstajemy się z nimi przez wiele godzin. Warto więc poświęcić dłuższą chwilę na wybór takich okularów, które spełnią nasze oczekiwania. W przypadku wątpliwości zawsze możemy skorzystać z porady specjalisty, który doradzi, jakie oprawki będą najlepsze dla naszych potrzeb, trybu życia oraz w przypadku koniecznych do właściwej korekcji wady soczewek okularowych. Najważniejsze jest indywidualne dopasowanie, aby w okularach czuć się komfortowo.